Manchester United to klub, który przez dziesięciolecia wyznaczał standardy w angielskiej piłce. 20 tytułów mistrzowskich, 13 trofeów Premier League, treble w 1999 roku – to osiągnięcia, które stawiają Czerwone Diabły w elitarnym gronie europejskich gigantów. Jednak ostatnie lata przyniosły dramatyczny spadek formy, kulminujący w sezonie 2024-25, gdy zespół zajął dopiero 15. miejsce w Premier League – najgorszy wynik w historii rozgrywek. Ranking Man Utd przeszedł przez wszystkie możliwe stany: od absolutnej dominacji, przez kryzys tożsamości, po próby odbudowy.
Złota era Fergusona – rekordowa dominacja w rankingach
Kiedy Alex Ferguson objął stery w 1986 roku, Manchester United był w kryzysie. Minęło jednak zaledwie kilka lat, zanim Szkot zbudował maszynę do zdobywania trofeów. W latach 1993-2013 United wygrał 13 tytułów Premier League – więcej niż wszystkie inne kluby razem wzięte w tym okresie. Ranking Manchester United w tych latach był niezachwwiany – klub regularnie plasował się w czołówce nie tylko Anglii, ale całej Europy.
Sezon 1998-99 zapisał się w historii jako szczyt dominacji. United jako pierwszy angielski klub wygrał treble: Premier League, Puchar Anglii i Ligę Mistrzów. 92 punkty w sezonie 1993-94 (przy 42 meczach) pokazywały przewagę nad rywalami. Pozycja United w rankingach była bezspornie pierwsza w Anglii przez większość lat 90. i 2000.
13 tytułów Premier League, 38 trofeów w 27 lat – bilans Fergusona pozostaje nieosiągalny dla jakiegokolwiek menedżera w historii angielskiej piłki.
Ranking pozycji ligowych Man Utd w erze Fergusona pokazuje konsekwencję: tylko raz zespół zakończył sezon poza pierwszą trójką (11. miejsce w 1989-90). W latach 2007-2011 United trzykrotnie z rzędu wygrywał mistrzostwo – jako pierwszy angielski klub, który dokonał tego dwukrotnie. Sezon 2012-13 przyniósł 20. tytuł mistrzowski, ustanawiając nowy rekord w najwyższej klasie rozgrywkowej, wyprzedzając Liverpool.
Pierwsze symptomy kryzysu – ranking spadł po odejściu legendy
Odejście Fergusona w 2013 roku było cezurą. David Moyes, jego następca, poprowadził United do zaledwie 7. miejsca w sezonie 2013-14 – pierwszego sezonu poza czołową czwórką od 1990 roku. Ranking Man Utd w Europie zaczął spadać, klub po raz pierwszy od lat nie zakwalifikował się do Ligi Mistrzów.
Louis van Gaal (2014-2016) przywrócił United do czołowej czwórki, ale gra była monotonna, a wyniki niestabilne. Czwarte miejsce w 2015 i piąte w 2016 to pozycje dalekie od aspiracji klubu. Jose Mourinho (2016-2018) zdobył Ligę Europy i Puchar Ligi, ale jego drugie miejsce w 2018 roku okazało się ostatnim podium dla United na długie lata.
| Sezon | Menedżer | Pozycja w lidze | Punkty |
|---|---|---|---|
| 2012-13 | Alex Ferguson | 1 | 89 |
| 2013-14 | David Moyes | 7 | 64 |
| 2014-15 | Louis van Gaal | 4 | 70 |
| 2015-16 | Louis van Gaal | 5 | 66 |
| 2016-17 | Jose Mourinho | 6 | 69 |
| 2017-18 | Jose Mourinho | 2 | 81 |
Ranking Man Utd w erze Ole Gunnara Solskjaera – fałszywa nadzieja
Ole Gunnar Solskjaer przejął zespół w grudniu 2018 i początkowo przyniósł optymizm. Sezon 2019-20 zakończył się na trzecim miejscu, a kolejny na drugim – najlepszy wynik od czasów Mourinho. Pozycja Manchester United w rankingu Premier League znów wyglądała obiecująco, klub wrócił do Ligi Mistrzów.
Jednak brak trofeów i niestabilność wyników ujawniły słabości. Solskjaer nie potrafił zbudować zespołu zdolnego do rywalizacji z Manchesterem City czy Liverpoolem. Sezon 2021-22 zaczął się katastrofalnie – seria upokarzających porażek doprowadziła do zwolnienia Norwega w listopadzie 2021. United zakończył sezon na szóstym miejscu z zaledwie 58 punktami.
Era ten Haga – od nadziei do historycznej katastrofy
Erik ten Hag przyszedł z Ajaxu latem 2022 z reputacją taktycznego innowatora. Pierwszy sezon przyniósł trzecie miejsce i Puchar Ligi – pierwszy krajowy puchar od 2017 roku. Wydawało się, że ranking Manchester United znów pójdzie w górę. Sezon 2023-24 był jednak rozczarowaniem – ósmą pozycję ratował jedynie triumf w Pucharze Anglii.
Sezon 2024-25 okazał się totalną katastrofą. United po 38 kolejkach zajął 15. miejsce z 42 punktami, bilansem 11 wygranych, 9 remisów i 18 porażek oraz różnicą bramek -10. To najgorszy wynik w historii Premier League i najgorszy od 1974 roku, gdy klub spadł z najwyższej ligi. Ten Hag został zwolniony już w październiku po zaledwie dziewięciu meczach.
15. miejsce, 18 porażek, bilans -10 – sezon 2024-25 to najczarniejszy rozdział w nowoczesnej historii Manchester United.
Ranking pozycji Man Utd w tym sezonie był przerażający: przez większość kampanii zespół balansował w dolnej połowie tabeli, czasami zaglądając nawet w strefę spadkową. Klub, który przez dekady wyznaczał standardy, nagle walczył o przetrwanie w elicie.
Ranking światowy i europejski – dramatyczny spadek prestiżu
Konsekwencje słabych wyników odbiły się na międzynarodowych rankingach. Według danych z lutego 2026, Manchester United zajmuje 17. miejsce w rankingu światowym klubów, 16. w Europie i dopiero 6. w Anglii. To drastyczny spadek dla klubu, który jeszcze dekadę temu regularnie plasował się w top 5 na świecie.
Ranking UEFA, decydujący o rozstawieniu w europejskich pucharach, również pokazuje upadek. United w ostatnich latach zdobywał minimalne punkty, co wpływa na ich pozycję w losowaniach. Pozycja w rankingu Man Utd na arenie międzynarodowej oddala klub od elity – coś, co jeszcze za Fergusona było nie do pomyślenia.
- Ranking światowy: 17. miejsce (luty 2026)
- Ranking europejski: 16. miejsce
- Ranking angielski: 6. miejsce (za City, Arsenalem, Liverpoolem, Chelsea, Tottenhamem)
Ruben Amorim i próba odbudowy
Po zwolnieniu ten Haga, United tymczasowo prowadził Ruud van Nistelrooy, który w czterech meczach pozostał niepokonany. W listopadzie 2024 stery przejął Ruben Amorim, młody portugalski trener, który zbudował potęgę ze Sportingu. Jego zadanie: odbudować ranking Manchester United i przywrócić klub do europejskiej elity.
Początek był trudny – Amorim odziedziczył zespół w rozsypce, bez pewności siebie i tożsamości taktycznej. Wprowadził system z trójką obrońców, próbował przywrócić intensywność i organizację. Efekty przyszły stopniowo: zwycięstwa nad Fulham (3-2), Tottenhamem (2-0) czy Arsenalem (3-2) pokazały potencjał.
Ranking pozycji Man Utd w drugiej połowie sezonu 2025-26 powoli się poprawia. Zespół wyszedł ze strefy zagrożenia i walczy o miejsce w środku tabeli. To wciąż daleko od aspiracji, ale po traumie poprzedniego sezonu każdy punkt to krok naprzód.
Młode talenty – fundament odbudowy
Amorim stawia na młodzież. Leny Yoro, 19-letni obrońca sprowadzony z Lille za 52 miliony funtów, po kontuzji pokazał klasę – jego umiejętności prowadzenia piłki wyróżniają go na tle innych środkowych defensorów. Amad Diallo stał się kluczowym zawodnikiem w ataku, zdobywając ważne gole przeciwko Manchesterowi City czy Porto.
Ranking młodych zawodników Man Utd w statystykach ligowych pokazuje, że klub ma potencjał. Yoro, Garnacho, Mainoo – to nazwiska, które mogą w przyszłości przywrócić United do czołówki, pod warunkiem właściwego rozwoju i stabilności trenerskiej.
Rekordy, które przetrwały kryzys
Mimo upadku w ostatnich latach, Manchester United wciąż dzierży imponujące rekordy. 20 tytułów mistrzowskich (wspólny rekord z Liverpoolem) i 13 trofeów Premier League (rekord absolutny) pozostają nienaruszone. Klub wygrał 68 głównych trofeów w swojej historii, co stawia go wśród najbardziej utytułowanych w Anglii.
Ryan Giggs pozostaje rekordzistą pod względem występów – 963 mecze w barwach United w latach 1991-2014. Wayne Rooney jest najlepszym strzelcem klubu – 253 gole w 559 meczach. Te liczby przypominają o wielkości klubu, nawet gdy ranking Manchester United w bieżących rozgrywkach nie oddaje jego historii.
| Kategoria | Rekord | Zawodnik/Rok |
|---|---|---|
| Najwięcej występów | 963 | Ryan Giggs (1991-2014) |
| Najwięcej bramek | 253 | Wayne Rooney (2004-2017) |
| Najdroższy transfer | 89,3 mln £ | Paul Pogba (2016) |
| Rekordowa sprzedaż | 80 mln £ | Cristiano Ronaldo (2009) |
| Tytuły mistrzowskie | 20 | 1908-2013 |
Porównanie z erą dominacji – jak daleko spadł ranking?
Kontrast między erą Fergusona a obecną sytuacją jest drastyczny. W latach 1993-2013 United średnio zdobywał ponad 80 punktów na sezon w Premier League. W ostatnich pięciu sezonach średnia spadła poniżej 65 punktów. Ranking pozycji Man Utd w tym okresie waha się między 2. a 15. miejscem – niestabilność, której klub nie doświadczał przez dziesięciolecia.
Ferguson w 27 latach doprowadził United do pierwszego miejsca 13 razy, drugiego 7 razy. Jego następcy w 12 lat wygrali zero tytułów, a podium osiągnęli zaledwie trzykrotnie. Pozycja Manchester United w rankingu spadła z niezmiennej czołówki do nieprzewidywalnego średniaka.
Od mistrza w 2013 do 15. miejsca w 2025 – ranking Man Utd spadł o 14 pozycji w ciągu dekady.
Transfery i budżet – czy pieniądze rozwiążą problem?
United pozostaje jednym z najbogatszych klubów świata, ale pieniądze nie przekładają się na wyniki. Od 2013 roku klub wydał ponad miliard funtów na transfery, sprowadzając gwiazdy jak Paul Pogba (89,3 mln £), Harry Maguire (80 mln £) czy Antony (85 mln £). Większość tych transakcji okazała się rozczarowaniem.
Ranking najdroższych transferów Man Utd pokazuje chaos w strategii: brak spójnej wizji, kupowanie nazwisk zamiast budowanie zespołu, przepłacanie za zawodników, którzy nie pasują do systemu. Pogba wrócił do Juventusu za darmo, Maguire stracił miejsce w składzie, Antony nie spełnił oczekiwań.
Amorim próbuje zmienić podejście – mniej spektakularnych transferów, więcej pracy z młodzieżą i jasny system gry. Czy to wystarczy, by poprawić ranking Manchester United? Czas pokaże, ale historia ostatnich lat uczy pokory.
Pozycja w rankingu a europejskie puchary
Ranking Man Utd w Premier League bezpośrednio wpływa na udział w europejskich pucharach. Sezon 2024-25 zakończony na 15. miejscu oznaczał brak kwalifikacji do jakichkolwiek rozgrywek kontynentalnych – po raz pierwszy od dekad. To nie tylko prestiż, ale także ogromne straty finansowe.
Liga Mistrzów przynosi klubom dziesiątki milionów funtów – z samych praw telewizyjnych, bonusów za zwycięstwa i awans. United w ostatnich latach balansował między Ligą Mistrzów a Ligą Europy, tracąc stabilne źródło dochodu. Pozycja w rankingu Premier League decyduje o przyszłości – bez europejskich pucharów trudno przyciągnąć najlepszych zawodników.
Rywalizacja z Manchesterem City – zmiana układu sił
Jeszcze 15 lat temu Manchester City był w cieniu United. Dziś role się odwróciły. City od 2011 roku wygrał 8 tytułów Premier League, United zero. Ranking Manchester United w bezpośredniej rywalizacji z City pokazuje dramatyczny spadek – w ostatnich 10 sezonach United wygrał zaledwie 7 z 30 derbów.
City pod wodzą Guardioli stał się maszyną – stabilność, jasna filozofia, konsekwentne transfery. United przeszedł przez siedmiu menedżerów, dziesiątki transferów, zero spójności. Pozycja Man Utd w rankingu Manchesteru – niegdyś bezspornie pierwsza – teraz jest drugorzędna.
Perspektywy – czy ranking Man Utd wróci do czołówki?
Odbudowa wymaga czasu. Amorim ma kontrakt i zaufanie zarządu, ale wyzwanie jest ogromne. Infrastruktura klubu – od akademii po stadion – wymaga modernizacji. Kadra potrzebuje wzmocnień, ale także czasu na zgranie. Ranking pozycji Manchester United nie wróci do czołówki w jeden sezon.
Realistycznym celem na najbliższe lata jest stabilizacja w top 6 i powrót do europejskich pucharów. Walka o tytuł? To perspektywa kilku lat, pod warunkiem konsekwentnej pracy i właściwych decyzji transferowych. Pozycja w rankingu Man Utd może się poprawić, ale droga będzie długa.
Kibice pamiętają czasy dominacji – 13 tytułów w 21 lat, treble, europejska supremacja. Dziś ranking Manchester United przypomina o upadku, ale historia klubu daje nadzieję. United już raz odradzał się z kryzysu – w latach 30. balansował na granicy bankructwa, by za Busby’ego stać się potęgą. Czy historia się powtórzy? Czas pokaże, ale jedno jest pewne: ranking Man Utd dziś to odbicie dekady chaosu, a nie 140 lat historii.