Olympique Lyon w pierwszej dekadzie XXI wieku był synonimem dominacji we francuskiej piłce. Siedem kolejnych tytułów mistrzowskich (2002-2008) ustawiło klub na pozycji europejskiej potęgi. Dziś Lyon walczy o utrzymanie w czołówce Ligue 1, a problemy finansowe niemal doprowadziły do degradacji. Co się stało z klubem, który jeszcze niedawno był wzorem dla całej Francji?
Złota era – Lyon na szczycie Europy
Klub wygrał swoje pierwsze mistrzostwo Ligue 1 w 2002 roku, rozpoczynając narodowy rekord siedmiu kolejnych tytułów. To był początek czegoś wyjątkowego – żaden inny zespół z pięciu największych lig europejskich nie zdołał powtórzyć tej serii.
Najwyższy ranking UEFA Lyonu wynosił 8. miejsce w sezonie 2007-08. Klub regularnie docierał do fazy pucharowej Ligi Mistrzów, trzykrotnie zatrzymując się na ćwierćfinałach. W kwietniu 2008 magazyn Forbes wycenił Lyon jako trzynasty najcenniejszy klub piłkarski na świecie, a w lutym 2009 Lyon zajął 12. miejsce w rankingu Deloitte Football Money League z rocznymi przychodami wynoszącymi 155,7 miliona euro za sezon 2007-08.
Forbes wycenił klub w 2008 roku na 408 milionów dolarów (275,6 mln euro), bez uwzględnienia długu
Model biznesowy Lyonu był wówczas punktem odniesienia dla innych klubów. Prezydent Jean-Michel Aulas stworzył system, który łączył finansową stabilność z sukcesami sportowymi. Na początku nowego millennium Lyon zaczął osiągać większe sukcesy we francuskim futbolu, ustanawiając się jako główny klub we Francji i stając się najbogatszym klubem kraju.
Fabryka talentów i strategia transferowa
Lyon stał się znany z rozwijania obiecujących talentów, które osiągały wielkość nie tylko we Francji, ale także za granicą. Wybitnymi przykładami są Michael Essien, Florent Malouda, Sidney Govou, Juninho, Cris, Eric Abidal, Mahamadou Diarra, Patrick Müller i Karim Benzema.
Klub działał jako swego rodzaju inkubator talentów. Lyon skutecznie pozyskiwał tanich zawodników z Ameryki Południowej, Afryki i mniejszych lig europejskich, takich jak portugalska. Gracze jak Fred, Nilmar, Essien, Malouda, Diarra, Eric Abidal, Hugo Lloris i Miralem Pjanic przybyli z różnych kontynentów po niskich kosztach lub zostali pozyskani z krajowych akademii młodzieżowych.
| Zawodnik | Klub docelowy | Okres w Lyon |
|---|---|---|
| Michael Essien | Chelsea | 2003-2005 |
| Florent Malouda | Chelsea | 2003-2007 |
| Karim Benzema | Real Madryt | 2005-2009 |
| Mahamadou Diarra | Real Madryt | 2002-2006 |
| Hugo Lloris | Tottenham | 2008-2012 |
Aby utrzymać postępy poczynione od 2002 roku, Lyon stał się klubem sprzedającym. Prezes Jean-Michel Aulas szybko rozpoznał wzrost wartości swoich gwiazd i zaczął kupować najlepsze krajowe talenty, by następnie sprzedawać je z zyskiem do największych klubów europejskich. Zawodnicy jak Karim Benzema, Michael Essien, Florent Malouda i Mahamadou Diarra byli wychowywani w klubie, a następnie sprzedawani za wysokie opłaty transferowe, rozrywając kręgosłup każdej udanej drużyny OL.
Koniec dominacji – sezon 2008/09
Krajowa hegemonia Lyonu zakończyła się sezon wcześniej w 2009 roku, a od tego czasu klub spadł z pozycji faworyta do tytułu na pozycję pretendenta. To był przełomowy moment w historii klubu.
Pojawienie się nowych pieniędzy w stolicy oznaczało koniec czasów Lyonu jako dominującej siły we francuskim futbolu. Nie mogąc już konkurować na boisku, fiskalny model Aulasa został zdmuchnięty przez miliony wydawane w Paryżu. Paris Saint-Germain z katarskimi inwestycjami zmienił krajobraz francuskiego futbolu na zawsze.
Karuzela trenerów i niestabilność sportowa
Alain Perrin zastąpił Houlliera i jako pierwszy trener OL zdobył dublet, mimo że prowadził klub tylko przez rok. Claude Puel przyszedł następnie, stając się czwartym trenerem w ciągu czterech lat na Stade Gerland. Puel był pierwszym trenerem, który poprowadził OL do półfinału Ligi Mistrzów, ale był także pierwszym trenerem, któremu nie udało się zdobyć tytułu Ligue 1 – coś, co nie zostało jeszcze naprawione. Krytykowany za granie wielu drogich gwiazd poza pozycją, upadek Lyonu trwał aż do jego zwolnienia w 2011 roku.
Od odejścia Bruno Génésio w 2019 roku Lyon przeszedł przez karuzelę menedżerów, z których żaden nie osiągnął trwałego sukcesu. Filozofia wysokiego pressingu Bosza kolidowała z niezbalansowaną kadrą, podczas gdy konserwatywne podejście Blanca zraziło fanów.
Ostatni błysk wielkości – półfinały Ligi Mistrzów
W sezonie 2009-2010, nie wygrywając mistrzostw po raz pierwszy od ośmiu lat, musieli rozpocząć swoją europejską podróż od rundy play-off. Kończąc na drugim miejscu w swojej grupie, za Fiorentiną i przed Liverpoolem, trafili na Real Madryt w 1/8 finału. Wbrew wszystkim przewidywaniom to oni awansowali do ćwierćfinału, gdzie zapisali kolejną złotą kartę w swojej historii eliminując mistrza Ligue 1, Bordeaux. Tylko Bayern Monachium okazał się zbyt dobry dla Lyonu w tym sezonie Ligi Mistrzów.
Drugi półfinał przyszedł dekadę później. Na poziomie europejskim zespół uczestniczył w Lidze Mistrzów UEFA siedemnaście razy, docierając do półfinału rozgrywek w sezonie 2009-10 i 2019-20, oraz trzykrotnie do ćwierćfinału. Jednak w sezonie 2019-20 Lyon miał słaby start i zakończył sezon na siódmym miejscu, gdy liga została anulowana z powodu pandemii koronawirusa. To oznaczało, że Lyon nie zakwalifikował się do europejskich rozgrywek po raz pierwszy od 24 lat.
Klub, który grał w Europie przez 23 kolejne sezony, kończąc na biegu do półfinału Ligi Mistrzów w 2020 roku, miał teraz czekać na trzecią kampanię bez udziału w rozgrywkach kontynentalnych w ciągu czterech lat
Ranking Lyonu w Europie – spadek z 8. na 31. miejsce
Pozycja Lyonu w rankingach UEFA najlepiej ilustruje skalę upadku. Ranking Europy: 31, Ranking krajowy: 3, Współczynnik (2025/26): 43.750, Współczynnik (2026/27): 63.750. Dla porównania – w szczytowym momencie klub zajmował 8. miejsce w Europie.
| Sezon | Pozycja w rankingu UEFA | Współczynnik |
|---|---|---|
| 2007-08 | 8. miejsce | Szczyt formy |
| 2025-26 | 31. miejsce | 43.750 |
| 2026-27 | – | 63.750 (prognoza) |
Ranking Lyonu w Ligue 1 też pokazuje zmienną formę. Lyon obecnie zajmuje 3. miejsce w tabeli Ligue 1, co jest przyzwoitym wynikiem, ale dalekim od dominacji z lat 2002-2008. Pozycja Lyonu w rankingu krajowym utrzymuje się w czołówce, ale klub nie zdobył mistrzostwa od prawie dwóch dekad.
Kryzys finansowy – degradacja i apelacja
Najciemniejszy moment w nowoczesnej historii klubu nadszedł w czerwcu 2025 roku. Jeden z najbardziej utytułowanych francuskich klubów piłkarskich, Olympique Lyon, został oficjalnie zdegradowany do Ligue 2 po decyzji francuskiego nadzoru finansowego DNCG. Pomimo zajęcia miejsca dającego udział w europejskich rozgrywkach i zapewnienia sobie miejsca w Lidze Europy 2025/26, klub nie zdołał przekonać regulatora o swojej rentowności finansowej.
Głównym problemem był dług w wysokości 541 milionów euro należny przez klub oraz masowo zawyżona lista płac przy niewielkim przepływie gotówki. Aby odzyskać miejsce w Ligue 1, Lyon potrzebował zastrzyk gotówki w wysokości 100 milionów euro i kolejnych 100 milionów euro jako gwarancji na następne dwa lata.
Według francuskich mediów dług klubu przekracza 90 milionów euro, a niektóre źródła podają kwoty sięgające nawet 500 milionów euro
Degradacja Lyonu do Ligue 2 została uchylona przez francuską federację piłkarską w środę po apelacji klubu. Lyon złożył apelację i w środę przedstawił komitetowi nowy plan, aby przekonać ich do odwrócenia pierwotnej decyzji. To była pierwsza degradacja Lyonu od 1989 roku, kiedy zespołem zarządzał Raymond Domenech.
Era Textora – nowy właściciel, stare problemy
W grudniu 2022 roku amerykański biznesmen John Textor sfinalizował zakup klubu, posiadając 77,49% udziałów klubu i tym samym stając się nowym właścicielem. Zgodnie z tym porozumieniem klub zasugerował, że Aulas będzie nadal pełnił funkcję prezesa przez co najmniej trzy kolejne sezony.
Sprzedaż klubu w 2022 roku amerykańskiemu inwestorowi Johnowi Textorowi była postrzegana jako konieczny reset, ale wczesne wyniki były mieszane. Model własności wieloklubu Textora (w tym Botafogo i Crystal Palace) budzi pytania o priorytetyzację.
Po skandalu finansowym John Textor zrezygnował z funkcji prezesa klubu i został zastąpiony przez Michele Kang, amerykańską bizneswoman powiązaną z funduszem Eagle Football. Kang była już prezesem drużyny kobiet, obecnie przemianowanej na OL Lyonnes, i stała się pierwszą kobietą, która kierowała klubem w jego historii.
Rankingi Lyonu w kontekście Ligue 1 sezon 2025/26
Sezon 2025-26 jest 76. sezonem w historii Olympique Lyonnais i ich 37. kolejnym sezonem we francuskiej ekstraklasie. Oprócz ligi krajowej klub uczestniczy w tegorocznych edycjach Coupe de France i Ligi Europy UEFA.
Statystyki sezonu pokazują, że Lyon walczy o odzyskanie dawnej pozycji. W 34 meczach zdobyli 62 gole, średnio 1,82 gola na mecz. 24 mecze zakończyły się zwycięstwem, 3 remisami i 7 porażkami. To przyzwoity bilans, ale daleki od dominacji z lat złotych.
Były mistrzowie Lyon nie potrafią już nawet wygrywać pojedynków główkowych. Największe francuskie zespoły są fizycznie dominowane przez przeciwników, którzy po prostu bardziej tego chcą – to brutalna ocena obecnej sytuacji klubu.
Porównanie: Lyon vs PSG – zmiana warty
Ranking Lyonu w zestawieniu z Paris Saint-Germain pokazuje, jak bardzo zmienił się francuski futbol. Podczas gdy Lyon ma współczynnik UEFA 63.750, PSG osiąga 114.000. To przepaść, której nie da się szybko nadrobić.
| Klub | Współczynnik UEFA | Ranking europejski | Pozycja w Ligue 1 (2025/26) |
|---|---|---|---|
| Paris Saint-Germain | 114.000 | Top 10 | 1-2 |
| Olympique Lyon | 63.750 | 31 | 3 |
| Lille | 67.750 | ~25 | Variuje |
| Olympique Marsylia | 54.000 | ~35 | Variuje |
Podczas gdy PSG prosperuje dzięki katarskim inwestycjom, a Lens i Nice korzystają z ambitnych właścicieli, Lyon został złapany w finansowej ziemi niczyjej – zbyt duży, by polegać wyłącznie na młodzieży, ale niezdolny do konkurowania finansowo z europejską elitą.
Akademia młodzieżowa – stagnacja dawnej potęgi
Rozwój młodzieży, niegdyś klejnot koronny Lyonu, również uległ stagnacji. Choć pojawiły się talenty jak Rayan Cherki i Maxence Caqueret, mniej absolwentów akademii przebija się teraz do pierwszej drużyny w porównaniu ze złotą erą Karima Benzemy i Hatema Ben Arfy.
Metody Aulasa zostały jednak rozpoznane przez europejskich rywali. Kluby portugalskie takie jak Porto i Benfica przejęły wczesny model biznesowy OL i zaadaptowały go, podczas gdy francuski klub stanął w miejscu. To pokazuje, że przewaga konkurencyjna Lyonu zniknęła.
Przyszłość – czy Lyon wróci na szczyt?
Trener akademii Pierre Sage został mianowany tymczasowym trenerem zespołu, który doprowadził drużynę do szóstego miejsca, kwalifikując Lyon do udziału w Lidze Europy 2024-25 po dwóch poprzednich sezonach bez europejskich turniejów. W lipcu 2024 status tymczasowy Sage’a został usunięty i został mianowany nowym stałym trenerem. 27 stycznia 2025 Sage został zwolniony jako menedżer Lyonu i zastąpiony portugalskim trenerem Paulo Fonsecą kilka dni później, 31 stycznia. Fonseca ostatecznie doprowadził Lyon do szóstego miejsca, kwalifikując Lyon do gry w Lidze Europy w sezonie 2025-26.
Ranking Lyonu w europejskich rozgrywkach pozostaje na poziomie Ligi Europy, nie Ligi Mistrzów. To symboliczny spadek dla klubu, który regularnie grał w Champions League przez niemal dwie dekady.
Upadek nastąpił nad brzegami Rodanu w tym, co było niegdyś modelowym klubem Francji, mistrzem przez siedem lat z rzędu między 2002 a 2008
Sytuacja Olympique Lyonnais jest dramatyczna. W ciągu zaledwie jednego roku przeszli od marzeń o powrocie do czołówki w Europie do stania w obliczu możliwości zniknięcia z międzynarodowej sceny sportowej. Ich kibice pozostają pełni nadziei, że apelacja do sądów powszechnych odwróci ich degradację i zachowa ich miejsce w Ligue 1, ale czas ucieka.
Podsumowanie – od 8. miejsca w Europie do walki o przetrwanie
Historia Lyonu to przestroga dla wszystkich klubów, które próbują konkurować w nowoczesnym futbolu bez wsparcia megainwestorów. Od 8. miejsca w rankingu UEFA w 2008 roku do 31. pozycji w 2026 – to dramatyczny spadek. Ranking Lyonu w kontekście historycznym pokazuje, jak szybko można stracić pozycję w europejskiej hierarchii.
- Złote lata (2002-2008): 7 kolejnych tytułów, 8. miejsce w rankingu UEFA, przychody 155,7 mln euro
- Przejściowy okres (2009-2019): Półfinały Ligi Mistrzów, ale koniec dominacji krajowej
- Kryzys (2020-2025): Pierwszy raz bez europejskich pucharów od 24 lat, problemy finansowe, degradacja
- Obecność (2026): 3. miejsce w Ligue 1, Liga Europy, 31. miejsce w rankingu UEFA
Pozycja Lyonu w rankingu europejskim to już nie top 10, ale trzecia dziesiątka. Rankingi Olympique Lyon pokazują, że droga z powrotem na szczyt będzie długa i wyboista. Klub musi najpierw ustabilizować swoją sytuację finansową, a dopiero potem myśleć o rywalizacji z PSG o tytuły mistrzowskie.
Akademicy jak Jean-François Bourg (Football Economics, 2021) argumentują, że upadek Lyonu odzwierciedla dylemat „elity średniego szczebla” – kluby zbyt duże dla krajowej bezimienności, ale zbyt małe dla europejskiej dominacji. To trafne podsumowanie sytuacji klubu, który kiedyś wyznaczał standardy we Francji, a dziś walczy o utrzymanie się w czołówce.
Ranking Lyonu w przyszłości będzie zależał od tego, czy nowe kierownictwo potrafi znaleźć równowagę między ambicjami sportowymi a realiami finansowymi. Historia pokazuje, że powrót na szczyt jest możliwy – ale wymaga czasu, cierpliwości i mądrego zarządzania. Pytanie brzmi: czy Lyon ma jeszcze dość siły, by ponownie stać się potęgą?