Inter Mediolan to klub, który od ponad wieku definiuje włoską piłkę. Nerazzurri zdobyli 20 tytułów mistrzowskich, 3 Ligi Mistrzów i jako jedyny włoski zespół nigdy nie spadli z najwyższej ligi – to bilans, który budzi szacunek w całej Europie. Historia Interu to jednak nie tylko triumfy, ale też trudne lata, kontrowersje i dramatyczne powroty na szczyt.
Ranking Inter Mediolan w historii futbolu plasuje klub wśród absolutnej elity. Pozycja Interu w rankingu włoskich gigantów zawsze była wysoka, choć przebiegała sinusoidą – od dominacji w latach 60., przez ciemną dekadę lat 90., po spektakularny powrót w XXI wieku.
Przyjrzyjmy się bliżej, jak wyglądała droga tego mediolańskiego molocha przez dekady sukcesów i kryzysów.
Początki i pierwsze triumfy (1908-1940)
Klub powstał w 1908 roku po rozłamie w Milan Foot-Ball and Cricket Club (dzisiejszym AC Milan) i już w 1910 roku zdobył swoje pierwsze mistrzostwo. Nazwa „Internazionale” nie była przypadkowa – założyciele chcieli klubu otwartego na zawodników wszystkich narodowości, w przeciwieństwie do Milanu skupiającego się wyłącznie na Włochach.
Drugie mistrzostwo przyszło dekadę później, w 1920 roku. Potem klub wkroczył w burzliwy okres – w erze faszystowskiej zmuszono Inter do fuzji z Unione Sportiva Milanese i zmiany nazwy na Società Sportiva Ambrosiana, a później Associazione Sportiva Ambrosiana-Inter.
W 1930 roku Inter zdobył trzecie mistrzostwo z węgierskim trenerem Arpadem Weiszem w pierwszej edycji Serie A, a czwarte w 1938 roku
Gwiazdą tamtych lat był Giuseppe Meazza. Meazza to jeden z największych włoskich piłkarzy wszech czasów, dwukrotny mistrz świata z reprezentacją i najskuteczniejszy strzelec w historii Interu z 284 golami. Jego 38 bramek w 39 meczach sezonu 1929-1930 to rekord klubowy, który przetrwał do dziś. To właśnie jego imieniem nazwano później stadion San Siro.
Piąte mistrzostwo przyszło w 1940 roku, kończąc dekadę zdominowaną przez trzy zespoły: Inter, Bolognę i Juventus. W międzyczasie AC Milan nie wygrał tytułu przez 44 lata i nie wygrał ani jednego derby przez rekordowe 17 meczów między 1928 a 1938.
Era „Grande Inter” – złote lata 60.
Lata 60. to najsłynniejszy okres w historii klubu. Argentyński trener Helenio Herrera, który przybył do klubu w 1960 roku, doprowadził Inter do dwóch Pucharów Europy i trzech mistrzostw, przepuszczając mniej niż jednego gola na mecz.
Herrera zmodyfikował słynny system catenaccio, dodając do defensywnej solidności elementy szybkich kontrataków. Kluczową rolę w tym systemie odgrywał libero, którym był Armando Picchi. W składzie znaleźli się też tacy gracze jak Sandro Mazzola, Jair da Costa i Luis Suárez.
| Sezon | Trofea |
|---|---|
| 1962-63 | Scudetto |
| 1963-64 | Puchar Europy, Puchar Interkontynentalny |
| 1964-65 | Scudetto, Puchar Europy, Puchar Interkontynentalny |
| 1965-66 | Scudetto |
Inter stał się pierwszym włoskim klubem, który wygrał dwa Puchary Europy z rzędu, osiągając ten wyczyn w 1964 i 1965 roku. Ranking Interu w Europie był wtedy absolutnie niepodważalny – klub znajdował się w ścisłej czołówce kontynentu.
Ten złoty okres, znany jako era „Grande Inter”, nigdy później nie został powtórzony
Stabilizacja i pojedyncze sukcesy (1970-1989)
Po odejściu Herrery Inter wciąż był w czołówce, ale już bez dominacji z lat 60. Klub zdobył mistrzostwa w sezonach 1970-71, 1979-80 i 1988-89, a także Coppa Italia w latach 1977-78 i 1981-82.
Sezon 1988-89 zapisał się w historii jako „Scudetto dei Record”. Prowadzony przez Giovanniego Trappattoniego Inter z Andreasem Brehmem i Lotharem Matthäusem zdobył mistrzostwo z rekordowymi 58 punktami na 68 możliwych (przy systemie 2 punktów za zwycięstwo), 26 wygranych na 34 mecze, najlepszą ofensywą i defensywą, z 11-punktową przewagą nad Napoli Maradony.
Mroczna dekada lat 90.
Lata 90. to najtrudniejszy okres w historii klubu. Podczas gdy AC Milan i Juventus dominowali we Włoszech i Europie, Inter balansował na krawędzi.
W 1994 roku Inter zakończył sezon zaledwie punkt nad strefą spadkową – najbliżej jak kiedykolwiek był utraty statusu jedynego włoskiego klubu, który nigdy nie spadł z najwyższej ligi.
- Puchary UEFA w 1991, 1994 i 1998 były jedynym pocieszeniem
- Żadnego mistrzostwa przez całą dekadę
- Wielkie transfery (Ronaldo, Christian Vieri, Hernan Crespo) nie przynosiły tytułów
- Sezon 1997-98 zakończył się bolesną porażką w walce o Scudetto z Juventusem
W 1995 roku Massimo Moratti, naftowy magnat i syn wielkiego Angelo Morattiego, przejął klub i natychmiast zainwestował setki milionów własnych pieniędzy, próbując przywrócić lata chwały. Efekty przyszły dopiero w XXI wieku.
Lata 90. to jedyna dekada w historii Interu bez ani jednego mistrzostwa
Kontrowersyjny powrót na szczyt (2005-2010)
Przełom nastąpił w 2004 roku z przyjściem Roberto Manciniego. Od 2006 do 2010 roku klub zdobył pięć kolejnych mistrzostw, wyrównując ówczesny rekord wszech czasów. Pozycja Interu w rankingu Serie A była bezkonkurencyjna.
Jednak pierwsze mistrzostwo w 2006 roku pozostawia gorzki posmak. Inter otrzymał Scudetto w wyniku skandalu Calciopoli, który wstrząsnął włoskim futbolem – Juventus został zdegradowany do Serie B i pozbawiony tytułu, podczas gdy AC Milan otrzymał karę punktową.
| Sezon | Trener | Punkty | Uwagi |
|---|---|---|---|
| 2005-06 | Roberto Mancini | 76 | Przyznane po Calciopoli |
| 2006-07 | Roberto Mancini | 97 | 30 wygranych na 38 meczów |
| 2007-08 | Roberto Mancini | 85 | |
| 2008-09 | José Mourinho | 82 | |
| 2009-10 | José Mourinho | 82 | + Treble |
Sezon 2006-07 był fantastyczny – Inter wygrał 30 meczów na 38, zbierając 97 punktów. Rankingi Interu w tym okresie pokazywały klub na absolutnym szczycie włoskiej piłki.
Historyczny Treble 2010
Sezon 2009-10 pod wodzą José Mourinho to szczyt w historii klubu. Inter stał się pierwszym włoskim klubem, który zdobył potrójną koronę: Serie A, Coppa Italia i Ligę Mistrzów.
W finale Ligi Mistrzów w Madrycie Inter pokonał Bayern Monachium 2:0, z dwoma golami Diego Milito. W składzie byli: Julio Cesar, Maicon, Lúcio, Samuel, Zanetti, Sneijder, Cambiasso, Pandev, Eto’o i Milito – drużyna pełna gwiazd, ale przede wszystkim niezwykle zgrany zespół.
Treble 2010 to jedyne takie osiągnięcie w historii włoskiego futbolu
Dodatkowo Inter zdobył Klubowe Mistrzostwo Świata FIFA w 2010 roku, pokonując TP Mazembe 3:0. Ranking Inter Mediolan w skali globalnej nigdy nie był wyższy.
Dekada pustki (2011-2020)
Po odejściu Mourinho nastąpił gwałtowny spadek. Przez dziewięć lat Inter nie zdobył ani jednego mistrzostwa – najdłuższa susza od lat 90.
W tym okresie klub przeszedł przez:
- Rotację trenerów – Gasperini, Ranieri, Stramaccioni, Mazzarri, Mancini (powrót), De Boer, Pioli, Spalletti, Conte
- Kryzysy finansowe i zmiany właścicielskie
- Sprzedaże kluczowych graczy (Ibrahimović, Sneijder, później Icardi)
- Walki o miejsce w Lidze Mistrzów zamiast o trofea
Były jednak i jasne momenty. Inter zdobył Coppa Italia w sezonach 2010-11, 2021-22 i 2022-23, z kolejnymi triumfami w 2021-22 i 2022-23 pod wodzą Simone Inzaghiego. W 2020 roku dotarł też do finału Ligi Europy, przegrywając z Sevillą.
Powrót na szczyt (2020-2024)
Antonio Conte przywrócił Interowi mistrzowski charakter. W sezonie 2020-21 klub zdobył 20. Scudetto w historii, przerywając dziewięcioletnią hegemonię Juventusu. Ranking Interu znów pokazywał klub w czołówce.
Triumf w sezonie 2023-24, przypieczętowany zwycięstwem 2:1 w Derby della Madonnina z AC Milan, oznaczał 20. Scudetto Interu i pierwsze od 2020-21.
Pod wodzą Simone Inzaghiego Inter odbudował pozycję także w Europie. Klub dotarł do finału Ligi Mistrzów w sezonach 2022-23 i 2024-25, choć oba razy przegrał.
Sukcesy w Coppa Italia
Inter zdobył Coppa Italia dziewięć razy, co daje mu drugie miejsce w historii rozgrywek ex aequo z Romą, za Juventusem z 15 trofeami. Ostatnie lata były szczególnie udane – trzy trofea między 2021 a 2023.
Rekordy i statystyki klubowe
Inter Mediolan zdobył łącznie 37 krajowych trofeów: 20 mistrzostw, 9 Coppa Italia i 8 Supercoppa Italiana. W europejskich pucharach bilans to trzy Ligi Mistrzów i trzy Puchary UEFA.
| Kategoria | Rekord | Szczegóły |
|---|---|---|
| Najwięcej bramek | 284 gole | Giuseppe Meazza (1927-1940, 1946-47) |
| Najwięcej meczów | 858 | Javier Zanetti |
| Najdłuższa seria bez porażki | 40 meczów | Maj 2004 – luty 2005 |
| Rekordowy transfer przychodzący | €65 mln | Romelu Lukaku (2019) |
| Rekordowy transfer wychodzący | €115 mln | Romelu Lukaku do Chelsea (2021) |
Inter posiada rekord Serie A w najdłuższej serii bez porażki – 40 meczów we wszystkich rozgrywkach od maja 2004 do lutego 2005. W samej lidze wyróżnia się seria 33 meczów bez porażki od maja 2006 do kwietnia 2007.
Inter to jedyny zespół, który zawsze występował w najwyższej lidze włoskiego futbolu od swojego debiutu w 1909 roku, nigdy nie spadając do Serie B
Pozycja w rankingach europejskich
Ranking Inter Mediolan w Europie plasuje klub w elitarnej grupie. Pod względem trofeów europejskich Inter ma trzy Ligi Mistrzów (1964, 1965, 2010) i trzy Puchary UEFA (1991, 1994, 1998), co daje sześć głównych europejskich trofeów.
W rankingu UEFA klubów Inter oscyluje między 10. a 20. miejscem w ostatnich latach, w zależności od wyników w europejskich pucharach. Finały Ligi Mistrzów w 2023 i 2025 znacząco poprawiły współczynnik klubowy.
Dla porównania – AC Milan ma 7 Lig Mistrzów, ale Inter może pochwalić się większą konsekwencją w krajowych rozgrywkach i statusem klubu, który nigdy nie spadł z Serie A.
Wielcy zawodnicy w historii klubu
Giuseppe Meazza zajmuje pierwsze miejsce wśród najskuteczniejszych strzelców Interu z 284 golami w 408 meczach, trzykrotnie kończąc sezon jako król strzelców ligi. Z Interem zdobył trzy Scudetto i Coppa Italia, a z reprezentacją Włoch Mistrzostwa Świata w 1934 i 1938 roku.
Inni legendy to:
- Javier Zanetti – 858 meczów w barwach klubu, kapitan Treble 2010
- Sandro Mazzola – gwiazda ery Grande Inter
- Ronaldo – fenomen lat 90., mimo krótkiej obecności
- Lothar Matthäus – lider Scudetto dei Record 1989
Alessandro Altobelli jest na drugim miejscu z 209 golami w 466 meczach, zdobywając Scudetto, dwukrotnie Coppa Italia i Mistrzostwa Świata z Włochami.
Derby, rywale i pozycja w Mediolanie
Od 1947 roku Inter dzieli stadion San Siro, największy we Włoszech, z AC Milan, z którym rozgrywa Derby della Madonnina, jedno z najbardziej śledzonych rywalizacji w światowym futbolu.
Bilans derbów waha się w zależności od okresu. W latach 30. Inter dominował, nie przegrywając 17 meczów z rzędu (1928-1938). W latach 90. przewagę miał Milan. Ostatnie lata przyniosły wyrównanie sił, z dramatycznymi meczami decydującymi o mistrzostwach.
Drugą główną rywalizacją są mecze z Juventusem, znane jako Derby d’Italia. Do skandalu Calciopoli w 2006 roku, który doprowadził do degradacji Juventusu, te dwa kluby były jedynymi włoskimi zespołami, które nigdy nie grały poniżej Serie A.
Wnioski – klub kontrastów
Historia Inter Mediolan to opowieść o ekstremalnych wzlotach i bolesnych upadkach. Ranking Interu w historii futbolu pokazuje klub, który potrafił być najlepszy w Europie (lata 60., 2010), ale też balansował na krawędzi katastrofy (1994).
Pozycja Inter Mediolan w rankingu włoskich gigantów jest stabilna – 20 mistrzostw plasuje klub na trzecim miejscu za Juventusem i AC Milan, ale status jedynego zespołu nigdy nie zdegradowanego z Serie A jest unikalny.
Rankingi Interu w ostatnich latach pokazują klub w fazie odbudowy po trudnej dekadzie 2011-2020. Dwa Scudetto w latach 2021 i 2024 oraz dwa finały Ligi Mistrzów (2023, 2025) sugerują, że Nerazzurri wracają do europejskiej elity.
To klub, który nigdy nie wybiera łatwej drogi – zawsze z dramatem, zawsze z pasją, zawsze na swoich warunkach. I właśnie dlatego historia Inter Mediolan pozostaje jedną z najbardziej fascynujących w światowym futbolu.