Norwich City to klub, który przez dekady oscylował między Premier League a niższymi ligami, zdobywając po drodze dwa Puchary Ligi i pięć tytułów mistrza drugiej ligi angielskiej. To nie jest przypadkowy awansowicz — to drużyna z prawdziwą historią, własną tożsamością i fanami, którzy rozumieją, że jazda windą między dywizjami należy do DNA tego klubu. Canaries potrafią zaskoczyć każdego, kto nie śledził ich losów uważnie. Poniżej pełna historia rozgrywek, najlepszych sezonów i ludzi, którzy tworzyli tę drużynę.
Norwich City: rozgrywki bieżącego sezonu
Canaries rozgrywają kolejny sezon w EFL Championship, gdzie każda kolejka potrafi wywrócić tabelę do góry nogami. Terminarz Norwich City z aktualnego sezonu — wszystkie mecze, wyniki i terminy — znajdziesz w zestawieniu tuż poniżej. Jeśli chcesz wiedzieć, jak drużyna radzi sobie na boisku z tygodnia na tydzień, to właśnie tam są wszystkie potrzebne dane.
Założenie i pierwsze lata: skąd wzięli się Kanarki
Klub założono w 1902 roku i od 1920 roku nieprzerwanie uczestniczy w angielskim systemie ligowym. Początki były skromne — drużyna z Norfolk przez długie lata kręciła się w niższych dywizjach, zanim w ogóle zaczęła marzyć o pierwszej lidze. W pierwszych latach klub grał w Norfolk & Suffolk League.
Norwich to najbardziej wysunięty na wschód klub elitarnej piłki w Anglii, reprezentujący region, który nigdy nie słynął z dużej liczby profesjonalnych drużyn. Przydomek „Kanarki” i żółto-zielone barwy to dziś jeden z bardziej rozpoznawalnych zestawów kolorystycznych w angielskiej piłce — choć przez lata kibice z innych miast traktowali Norwich raczej z pobłażliwością niż respektem. Czas pokazał, że to był błąd.
Pierwsze trofeum i przełom lat 60.
W 1962 roku Norwich zdobył swoje pierwsze poważne trofeum — Puchar Ligi — pokonując Rochdale 4:0 w dwumeczu finałowym. Terry Allcock zdobył hat-tricka w rewanżu na Carrow Road. Jak na klub z drugiej ligi angielskiej, był to wynik imponujący i dał kibicom przedsmak tego, czym Norwich może być, gdy wszystko gra.
Drugi Puchar Ligi przyszedł w sezonie 1984–85. Łącznie klub wygrał Puchar Ligi dwukrotnie — w sezonach 1961–62 i 1984–85 — oraz dwukrotnie był finalistą, w latach 1972–73 i 1974–75. To nieduży, ale konkretny dorobek pucharowy jak na klub, który nigdy nie dysponował budżetem czołowych angielskich drużyn.
Era Premier League: trzecie miejsce i Bayern Monachium
Klub wszedł w erę Premier League w 1992 roku i natychmiast zrobił wrażenie — w inauguracyjnym sezonie zajął trzecie miejsce, co do dziś pozostaje najwyższą ligową pozycją w historii Norwich. Dla wielu obserwatorów był to wynik z kosmosu, bo Norwich nie był typowym kandydatem do walki o europejskie puchary. A jednak.
Ta pozycja dała Canaries przepustkę do Pucharu UEFA, gdzie zasłynęli zwycięstwem nad Bayernem Monachium w 1993 roku. Norwich stał się tym samym pierwszym angielskim klubem, który pokonał Bayern Monachium na Stadionie Olimpijskim. Był to jedyny jak dotąd sezon Norwich w europejskich rozgrywkach UEFA — Canaries dotarli do trzeciej rundy Pucharu UEFA w sezonie 1993–94.
Trzecie miejsce w Premier League w sezonie 1992–93 — najwyższa ligowa pozycja w historii Norwich City. Klub osiągnął ją przy ujemnym bilansie bramkowym (-4), co czyni ten wynik jeszcze bardziej osobliwym.
Mimo późniejszych spadków Canaries konsekwentnie walczyli o powrót do ekstraklasy, udowadniając odporność na przeciwności. Niestety, po euforii lat 90. przyszedł bolesny regres i klub stoczył się znacznie niżej, niż ktokolwiek się spodziewał.
Dno i odbicie: League One i Grant Holt
Sezon 2008–09 zakończył się spadkiem do League One — trzeciej ligi angielskiej. Dla klubu z historią Norwich to był prawdziwy cios. Ale właśnie wtedy pojawił się człowiek, który napisał jeden z najlepszych rozdziałów w historii Carrow Road.
Grant Holt poprowadził Norwich jako kapitan do awansów z League One do Championship w 2010 roku, a następnie do Premier League w 2011 roku. W sezonie 2009–10 Norwich wygrał League One z rekordowym dorobkiem 95 punktów, kończąc dziewięć punktów przed Leeds United na drugiej pozycji.
Przez cały pobyt Holta w Norwich — od 2009 do 2013 roku — napastnik rozegrał 168 meczów i zdobył 78 goli we wszystkich rozgrywkach. Holt jest jedynym zawodnikiem w historii klubu, który trzykrotnie zdobył nagrodę dla Gracza Sezonu — w latach 2010, 2011 i 2012.
| Sezon | Liga | Wynik sezonu | Najlepszy strzelec | Gole |
|---|---|---|---|---|
| 2009–10 | League One | 1. miejsce, awans | Grant Holt | 30 |
| 2010–11 | Championship | 2. miejsce, awans | Grant Holt | 23 |
| 2011–12 | Premier League | 12. miejsce | Grant Holt | 17 |
| 2018–19 | Championship | 1. miejsce, awans | Teemu Pukki | 29 |
| 2020–21 | Championship | 1. miejsce, awans | Teemu Pukki | 26 |
Era Daniela Farke: dwa tytuły Championship
Gdy w 2017 roku do Norwich trafił Daniel Farke, mało kto wiedział, czego się spodziewać po niemieckim trenerze bez większego doświadczenia w angielskiej piłce. Odpowiedź przyszła szybko i była spektakularna.
Sezon 2018–19: rekord wygranych i Pukki w roli głównej
W 2019 roku Norwich zdobył mistrzostwo Championship pod wodzą Farke, a klub pobił przy tym rekord 27 zwycięstw ligowych w jednym sezonie. Canaries strzelili w tamtym sezonie 93 gole — najwięcej w historii klubu w jednej kampanii. Teemu Pukki zdobył 29 bramek i został najlepszym strzelcem całego Championship.
To był futbol z zupełnie innej bajki niż to, do czego Norwich przyzwyczaił swoich kibiców. Szybkie kombinacje, wysoki pressing, bramki z każdej strony boiska. Farke zbudował drużynę, która bawiła się w Championship jak rasowy faworyt.
Sezon 2020–21: 97 punktów i kolejny tytuł
W 2021 roku Norwich po raz trzeci wygrał Championship pod wodzą Farke, tym razem zdobywając rekordowe 97 punktów w sezonie. Teemu Pukki strzelił 26 goli, a Emi Buendía zanotował 16 asyst.
Problem w tym, że Premier League okazywała się za każdym razem barierą nie do sforsowania. W sezonie 2019–20 Norwich zakończył rozgrywki Premier League z zaledwie pięcioma zwycięstwami, 21 punktami i bilansem bramkowym -49. Wzorzec powtarzał się boleśnie: błyskotliwy awans, szybki spadek.
Yo-yo club — etykieta, która przylgnęła do Canaries
Od czasu pierwszego spadku w sezonie 1994–95 Norwich był promowany pięciokrotnie (2003–04, 2009–10, 2010–11, 2014–15, 2018–19) i spadał sześciokrotnie, w tym raz aż do trzeciej ligi. Żaden inny klub w Anglii nie oscylował między Premier League a niższymi dywizjami z taką regularnością przez tak długi czas.
To zjawisko ma swoją nazwę — „yo-yo club” — i Norwich jest jego najlepszym przykładem w angielskiej piłce ostatnich trzydziestu lat. Dla kibiców to nieustanna emocjonalna huśtawka: euforyczny awans, sezon walki o przeżycie na górze, nieuchronny spadek, odbudowa. I tak w kółko.
5 awansów i 6 spadków od 1995 roku — żaden inny angielski klub nie wykonał tylu kursów między pierwszą a drugą (lub trzecią) ligą w tym samym okresie.
Najlepsi strzelcy w historii Norwich City
Historia goli w Norwich to historia kilku wybitnych indywidualności, które w różnych epokach definiowały tożsamość klubu.
Na czele wszech czasów stoi Irlandczyk Johnny Gavin — skrzydłowy i napastnik, który w dwóch epizodach w latach 1949–1958 zdobył 132 gole w 338 meczach. Jego tempo i skuteczność w powietrzu mimo gry na skrzydle sprawiły, że rekord ten nie został pobity od blisko siedmiu dekad.
Rekord najlepszego strzelca w jednym sezonie ligowym należy do Ralpha Hunta, który w sezonie 1955–56 zdobył 31 goli w Division Three (South).
- Johnny Gavin — 132 gole w 338 meczach (1949–1958) — wszech czasów lider
- Teemu Pukki — 88 goli w 210 meczach po przyjściu za darmo w 2018 roku; poprowadził Canaries do dwóch tytułów Championship i jest najskuteczniejszym strzelcem klubu w XXI wieku
- Robert Fleck — 84 gole w 299 meczach w dwóch epizodach (1987–1992 i 1995–1998)
- Grant Holt — 78 goli w 168 meczach (2009–2013)
Rekordy i ciekawostki klubowe
Rekordzistą pod względem liczby meczów w barwach Norwich jest bramkarz Kevin Keelan — 673 występy w latach 1963–1980. To wynik, który w dzisiejszej piłce, pełnej transferów i rotacji, jest praktycznie nieosiągalny.
Najwyższa kwota otrzymana za zawodnika to około 33 milionów funtów za Emiliano Buendię, sprzedanego do Aston Villa w czerwcu 2021 roku. Dla porównania, rekord wydatków klubu wyniósł 9,1 miliona funtów za Stevena Naismitha sprowadzonego z Evertonu w 2016 roku.
Największe zwycięstwo w historii klubu to 10:2 z Coventry City w Division Three (South) w 1930 roku.
33 miliony funtów za Buendię — rekord transferowy po stronie przychodów. Klub wydał na zawodnika maksymalnie 9,1 mln funtów. Ta dysproporcja wiele mówi o modelu biznesowym Norwich.
Trofea i tytuły: pełne zestawienie
| Trofeum | Liczba | Sezony |
|---|---|---|
| Puchar Ligi (League Cup) | 2 | 1961–62, 1984–85 |
| Finalista Pucharu Ligi | 2 | 1972–73, 1974–75 |
| Mistrz drugiej ligi (2nd tier) | 5 | 1971–72, 1985–86, 2003–04, 2018–19, 2020–21 |
| Mistrz League One (3rd tier) | 1 | 2009–10 |
| Awans przez play-offy | 2 | 2014–15, 2010–11 |
Carrow Road i DNA klubu
Carrow Road — stadion o pojemności ponad 27 tysięcy miejsc — to dom Norwich City od dekad. Dla wschodniej Anglii to centrum piłkarskiego życia, choć sam region nigdy nie rywalizował z Manchesterem czy Londynem pod względem piłkarskiej gęstości.
Wśród byłych zawodników, którzy przewinęli się przez Carrow Road, są m.in. mistrz świata Martin Peters, Steve Bruce i bramkarskie legendy — ale to strzelcy tacy jak Iwan Roberts, Darren Huckerby i Grant Holt na trwałe zapisali się w pamięci kibiców.
Norwich to klub, który nigdy nie będzie kupował mistrzostw Premier League. Zamiast tego konsekwentnie stawia na rozwój zawodników, sprzedaż najlepszych i odbudowę. Buendía za 33 miliony, Pukki za darmo — to dwa bieguny tego modelu. Czasem działa fenomenalnie, czasem kończy się natychmiastowym spadkiem z Premier League. Tak czy inaczej, Carrow Road nigdy nie jest nudne.